البته خداوند متعال در قرآن کریم، ملاک و معیار این چنین خدمت خیرخواهانه ای را بیان کرده است.

روش های صحیح برخورد خیرخواهانه با مؤمنین، منافقین، کافرین،افراد سفیه و نادان، گناهکاران و بدهکاران حتی با پدر و مادر در قرآن سفارش شده است.

به طور مثال؛ در سوره أسراء آیه 23 می فرماید:

وقتی می خواهی با پدر و مادرت سخن بگویی و حرفی بزنی؛ « و قُل لَهما قولاً کریماً» .

با پدر و مادرت کریمانه حرف بزن. کلماتی که در برابر آن ها به کار می بری؛ بزرگوارانه و محترمانه باشد. چون والدین در هنگام پیری و سالخوردگی از سایر مواقع بیشتر به حمایت، محبت و احترام فرزندانشان محتاج هستند.

روایتی دیدم از امام صادق علیه السلام که بسیار زیبا است؛ که روزی مردی به محضر پیامبر اکرم آمد و عرض کرد؛ یا رسول الله، من جوان با نشاط و ورزیده ای هستم. و جهاد در راه خدا را هم خیلی دوست می دارم. ولی مادری دارم که از رفتن من به جبهه و جهاد ناراحت می شود؛ و راضی نیست.

پیامبر فرمود: «إرجِع فَکُن معَ والدتِک»؛ برگرد؛ با مادرت همراه باش و به او خدمت کن.

« فَوالذی بَعَثَنی بالحق، لِاُنسُها بکَ لیلةً»؛ قسم به خدایی که مرا به حق مبعوث کرده است؛ یک شب مادرت با تو مأنوس باشد.

«خَیرٌ مِن جهادِکَ فی سبیل اللهِ سَنةًَ»؛ از یک سال جهاد در راه خدا برای تو بهتر است.

یکی دیگر از راه های خیرخواهی خالصانه، خدمت بدون منّت است. خدمتی که در آن منّت باشد؛ دیگر برای خدا نیست.

همه پیامبران الهی، همه اولیاء معصوم خدا بدون توقّع دریافت اجر و پاداش مادی و دنیایی به مردم خدمت می کردند.

یکی از پیامبران اولوالعزم الهی که خدای سبحان اورا به عنوان پیامبری مخلص و برگزیده معرفی کرده؛ حضرت موسی علیه السلام است.

قرآن کریم در سوره مریم، آیه 51 می فرماید:« واذکُر فی الکتابِ موسی»؛ ای پیامبر، در این کتاب آسمانی از موسی یاد کن.

چرا؟ « إنّه کانَ مُخلِصاً»؛ چون موسی علیه السلام مخلص بود.« و کانَ رسولاً نبیّاً»؛ موسی علیه السلام رسول و پیامبری والامقام بود.

قرآن در آیات مختلفی دلایل مخلص بودن حضرت موسی را بیان کرده است.

به طور مثال؛ در سوره قصص از آیه 14 به بعد داستان عبرت انگیزی را بیان می کند؛که نشان دهنده درجه والای اخلاص و خیرخواهی حضرت موسی است.

آن جا می فرماید:

وقتی حضرت موسی، به منطقه مدین هجرت کرد. در بیابان های نزدیک شهر، چوپان هایی را دید که اطراف چاهی ایستاده اند؛ و برای آب دادن به گوسفندان، از چاه آب بیرون می کشند.

« وَ لَمَّا وَرَدَ ماءَ مَدْيَنَ وَجَدَ عَلَيْهِ أُمَّةً مِنَ النَّاسِ يَسْقُون‏»؛ حضرت موسی، در کنار چاه دو دختر جوان و عفیفه ای را دید که از گوسفندان خودشان مراقبت می کنند؛ اما به چاه نزدیک نمی شوند.

« وَ وَجَدَ مِنْ دُونِهِمُ امْرَأَتَيْنِ تَذُودان‏»؛ حضرت موسی در اطراف چاه، چوپان های متکبّر و خود خواهی را دید که نوبت به این دو دختر نمی دهند. این دختران هم در گوشه ایی ایستاده اند و فقط از دور تماشا می کنند. حضرت موسی به فکر خیرخواهی افتاد. نزدیک آن دو دختر جوان آمد و گفت: چرا نزدیک چاه نمی روید؟ آب را بیرون بکشید و گوسفندان خودتان را سیراب کنید؟

دختران در پاسخ حضرت موسی گفتند: ما گوسفندان خودمان را سیراب نمی کنیم تا این چوپان های مرد، حیوانات خودشان را آب بدهند و از اطراف چاه کنار بروند؛ ما از باقی مانده آب استفاده می کنیم.

حضرت موسی گفت: چرا با شما مردی برای کمک همراهتان نیست؟

دختران گفتند:« َ أَبُونا شَيْخٌ كَبير»؛ چون پدر ما، پیرمردی شکسته و سالخورده است.

نه خودش قادر است؛ گوسفندان ما را آب بدهد؛ و نه برادری داریم که این مشکل ما را حل کند. برای این که سربار مردم نباشیم؛ خودمان این کار را انجام می دهیم.

حضرت موسی از این حرف بسیار ناراحت شد. گفت: چه بی انصاف مردمی هستند که تماماً در فکر خودشان هستند؛ کمترین حمایتی از مظلوم نمی کنند.

حضرت موسی خودش جلو آمد. دلو سنگین را گرفت و در چاه انداخت.

نوشته اند: دلوی که چندین نفر می بایست؛ آن را از چاه بیرون بکشند؛ با قدرت بازوهای نیرومند آن حضرت یک تنه آن را از چاه بیرون آورد.

« فَسَقى‏ لَهُما»؛ حضرت موسی، گوسفندان آن دختران را سیراب کرد.

عزیزان، ببینید؛ چه قدر حضرت موسی مخلص است. آن حضرت خودش،خسته، گرسنه، غریب و تنها به گوشه ای ایستاد و به خدا عرض کرد:« رَبِّ إِنِّي لِما أَنْزَلْتَ إِلَيَّ مِنْ خَيْرٍ فَقير»؛ خدایا هر چیزی که بر من بفرستی به آن نیازمند و محتاجم.

کار خیر خالصانه را ببینید؛ چه قدر قدرت نمایی می کند، چه برکات عجیبی دارد.

این جا حضرت موسی سه کار خیر خواهانه برای خدا انجام داد. حریم عفت دو دختر جوان را از نامحرمان برای خدا حفظ کرد. یک دلو آب از چاه برای حمایت مظلوم ناشناخته ای کشید. به پدری شکسته و سالخورده محبت کرد.

خدا هم برکات مادی و معنوی را برای آن حضرت فرستاد.